ویژگی های بازپخت مواد روکش تیتانیوم

ویژگی های بازپخت مواد روکش تیتانیوم:

در مقایسه با عملیات حرارتی سایر مواد فلزی، عملیات حرارتی صفحات روکش فلزی شباهت های زیادی دارد. به عنوان مثال، آنها را تا یک دمای از پیش تعیین شده با سرعت معین گرم می کنند، برای مدت معینی در این دما نگهداری می شوند و سپس با سرعت معینی سرد می شوند. کل فرآیند در هوا یا رسانه های دیگر انجام می شود.

در مقایسه با عملیات حرارتی سایر مواد، عملیات حرارتی مواد روکش منفرد نیز ویژگی های منحصر به فرد خود را دارد. یعنی نقطه ذوب و دمای تبلور مجدد، استحکام، پلاستیسیته، مقاومت در برابر سایش و مقاومت در برابر خوردگی، ضریب انبساط حرارتی و حرارتی خاص و سایر خواص فیزیکی و فعال کننده خون اعضای مختلف تشکیل دهنده کامپوزیت باید در نظر گرفته شود، به ویژه زمانی که آنها به منظور طراحی صحیح پارامترهای فرآیند عملیات حرارتی و پیش بینی تأثیر عملیات حرارتی بر ساختار ناحیه پیوند، استحکام پیوند و ساختارها و خواص ماتریس مربوطه آنها در معرض دماهای بالا قرار می گیرند.

لایه اتصال صفحه کامپوزیت فولاد تیتانیوم دارای ساختار فلزی بسیار پیچیده است. در شرایط خاص فرآیند تولید و عملیات حرارتی، لایه پیوند فازهای شکننده مانند TiC، FeTi را تولید می کند که مستقیماً بر استحکام باند و پلاستیسیته صفحه کامپوزیت تأثیر می گذارد. هدف از آنیل کامپوزیتی حذف تنش داخلی، تولید بازیافت و تبلور مجدد در ساختار فرآوری شده و همچنین تثبیت و همگن سازی ساختار، حذف فازهای مضر و بهبود خواص مکانیکی است.

فرآیند بازپخت مواد منفجره روکش با اهداف مختلف فرموله می شود. اصل این است که اجزای دارای کمترین نقطه ذوب در فلز به صورت محدود در نظر گرفته می شوند و سپس عناصر اصلی تشکیل دهنده فلز به عنوان محلول های جامد یا ترکیبات بین فلزی در نمودار فاز یا هر دو در نظر گرفته می شوند. همچنین مهم است که در نظر بگیریم که آیا اجزاء در دمای بالا، به ویژه در هنگام بازپخت در دمای بالا، تغییر فاز می‌دهند یا خیر.

فرآیند بازپخت این نوع مواد توسط آزمایشات تعیین می شود. انتخاب محدوده دمای گرمایش آن می تواند بر اساس اصول زیر باشد: حد پایین 1/3~2/5 نقطه ذوب پایینی فلز ترکیب است و حد بالایی 2/3~4/5 از همان نقطه ذوب برای آن دسته از ترکیبات فلزی که ترکیبات بین فلزی را در سطح مشترک ایجاد نمی کنند، فولاد ضد زنگ کوره و غیره، محدوده دمای گرمایش بازپخت آنها بسیار گسترده است، به خصوص دمای حد بالایی می تواند بسیار بالا باشد. به طور کلی، حد پایین تر از محدوده دمای گرمایش بالا ممکن است دما برای کاهش تنش باشد.

برای ترکیباتی که ممکن است در دمای بالا ترکیبات بین فلزی را روی سطح مشترک ایجاد کنند و یکی از اجزاء دارای تبدیل فاز باشد، به عنوان مثال، صفحه فولادی روکش تیتانیوم، تعداد زیادی آزمایش ثابت کرده است که دمای بازپخت آن نباید خیلی بالا باشد، در غیر این صورت ضرر ترکیبی بسیار زیاد و کمتر از استاندارد فنی خواهد بود. در این زمان، اطمینان از استحکام اتصال به اندازه کافی بالا متناقض است.

نتیجه

1. دمای بازپخت بین 500 تا 600 درجه ایده آل است، که می تواند خواص مکانیکی خوبی را به دست آورد و نباید خیلی زیاد باشد.

2. هنگامی که دما از 900 درجه فراتر رود، لایه کامپوزیت دچار تغییر فاز می شود که بر خواص مکانیکی تأثیر می گذارد.