اصل از تیتانیوم

آلي هاي تيتانيوم بر اساس تيتانيوم اضافه شده با عناصر ديگر آلي هايي هستند. تیتانیوم دارای دو ایزومورف است: α شش ضلعی بسته بندی شده نزدیک α زیر ۸۸۲ درجه سانتی گراد، و مکعب بدنه محور β بالای ۸۸۲ درجه سانتی گراد. عناصر آلویینگ را می توان با توجه به تأثیرشان بر دمای گذار فاز به سه دسته تقسیم کرد: (۱)عناصری که فاز α را تثبیت می کنند و دمای گذار فاز را افزایش می دهند، عناصر پایدار α مانند آلومینیوم، کربن، اکسیژن و نیتروژن هستند. در میان آن ها آلومینیوم عنصر اصلی آلومینیوم است که اثرات آشکاری بر بهبود دمای طبیعی و قدرت دمای بالا، کاهش گرانش خاص، و افزایش مدول الاستیک دارد. (۲)عنصری که فاز β را تثبیت می کند و دمای گذار فاز را کاهش می دهد عنصر تثبیت کننده β است که می تواند به دو نوع ایزومورف و یوتکتوئید تقسیم شود.

محصولات با استفاده از تیتانیوم

سابق شامل مولیبدن، نیوبیوم، وانادیوم و غیره؛ دومی شامل کروم، منگنز، مس، آهن، و سیلیکون است. (۳)عناصری که تأثیر کمی بر دمای گذار فاز دارند عناصر خنثی مانند زیرکونیوم و قلع هستند. اکسیژن، نیتروژن، کربن و هیدروژن از اصلی ترین impurities در آلومینیوم تیتانیوم هستند. اکسیژن و نیتروژن در فاز α محلول پذیری بیشتری دارند که تأثیر تقویت کننده قابل توجهی بر روی آلومینیوم تیتانیوم دارد اما باعث کاهش پلاستیته می شود. معمولاً بیان می شود که اکسیژن و نیتروژن در تیتانیوم باید به ترتیب زیر ۰٫۱۵ تا ۰٫۲٪ و ۰٫۰۴-۰٫۰۵٪ باشد. حل شدن هیدروژن در فاز α بسیار کوچک است، و هیدروژن بیش از حد حل شده در آلومینیوم هیدرید تولید خواهد کرد، که باعث شکننده شدن آلومینیوم خواهد شد. به طور کلی محتوای هیدروژن در آلومینیوم تیتانیوم زیر ۰٫۰۱۵٪ کنترل می شود. انحلال هیدروژن در تیتانیوم برگشت پذیر است و می تواند با بازپستگی خلاء برداشته شود.